Vrijmetselarij en ik

Bert

Sportschool voor de geest

Roeland

Meer dan een serviceclub

Robert

Kleurijke
mensen

Dick

Op z’n best, ondanks twee linkerhanden

Wie schrijft die blijft

Quattro stagioni (vier jaargetijden)

Geïnspireerd op de vier jaargetijden zijn er een drietal mannen in onze loge die bij toerbeurt een maandelijkse column schrijven, elke maand een stukje leesplezier voor u.

  • Vrijmetselaar en Vogelaar
  • Vrijmetselaar en Ondernemer
  • Vrijmetselaar en liefhebber van geschiedenis en Azië

De meest recente column vind u hier onder.

Voorjaar 2021,

Corona of geen Corona. De natuur trekt zich daar gelukkig helemaal niets van aan en geeft ons daardoor hoop dat het ook voor ons weer allemaal goed zal worden in, misschien wel al, een bijna normaal voorjaar of een zomer zonder recreatieve beperkingen.

Vogels zijn weer druk in de weer met het bouwen van nesten en het aangaan van nieuwe relaties die hopelijk een vruchtbaar vervolg zullen krijgen. De kastjes die mijn partner en ik hebben opgehangen op strategische punten worden druk bezocht. Dit jaar zijn het twee koppeltjes staartmezen. Elk jaar is het weer een verrassing welke bewoners we nu weer krijgen. De boomklever zit weer op het oude nest en de grote bonte specht heeft dit jaar zijn intrek genomen in een holte van een oude boom, die we dit jaar nog maar even laten staan. Hopelijk komt hier, net als vorig jaar weer een succesvol broedsel met uiteindelijk 5 jongen die konden uitvliegen.

Met fototoestel en een verrekkijker volg ik de activiteiten van alle bezoekers en stel vast dat de hiërarchie in vogelland in ons bosje ook dit jaar niet is veranderd.

De (hegge)mussen staan onder aan de ladder en de koolmezen denken nog steeds dat ze de baas zijn. Dat zijn ze ook totdat onze grote bonte specht verschijnt, daarvoor gaan de boomklever en de boomkruiper ook aan de haal. De mezen blijven dan op een veilige afstand zitten in één van de omringende bomen en zijn direct weer terug als de “kust” weer vrij is. De zaadsilo, de vogelpindakaas en het insectenhotel worden haarscherp in het oog gehouden.

Het roodborstje en de merel blijven daarbij in onze buurt, volgen alles wat we doen en eten van wat op of in de grond te vinden is.

Er is zoveel te zien en te beleven dat een boek of cryptogram niet nodig zijn om de dag door te komen. Tijd voor het lezen van ritualen en het schrijven van een bouwstuk is er al helemaal niet. Ik moet daarbij toegeven dat mijn hoofd daar dan ook helemaal niet naar staat. Voor alles is een tijd en een plaats. Vogels spotten is in de winter en ’s avonds ook wel minder comfortabel en succesvol.

Een Vrijmetselaar heeft tot doel een positieve bijdrage te leveren aan de maatschappij. Hij oefent zich daarin door, samen met zijn broeders, zijn begrip voor dat wat hem omgeeft te vergroten en andere denkbeelden te overdenken zonder dat ze moeten worden overgenomen. Het vraagt dus een actieve (zeg jonge) geest en geen verstofte omgeving. Ik vind dat binnen de veiligheid van onze Loge bij al mijn Broeders. Dat inspireert, boeit en houdt nieuwsgierig. Maar ook de fauna in ons bosje inspireert en boeit mij iedere keer weer en blijft een bron van geluk welke ik graag met u wil delen.

De Vogelaar